„Ta historia nie jest oskarżeniem nie wyznanie...
a tym bardziej przygoda, bo śmierć to nie przygoda...
dla tych, którzy borykają się do niej twarzą w twarz.
Spróbuję po prostu opowiedzieć tę historię pokolenia mężczyzn...
choć udało im się uciec przed bombami...
Wojna ich wyniszczyła…”
Trzydziestu tysięcy.
- Rosjanie? - Nie, Francuz.
Schwytaliśmy więcej Rosjan niż tamtych codziennie.
Listonosz!
Wojna to wojna i alkohol To brandy, życie toczy się dalej.
- Nadal nie przyniósł dzisiejszej poczty. - Przykro mi, panie Meyer.
Witaj Himmelstossie. Czy jest coś dla nas?
- Nie, panie Peter. - Musi być coś.
Proszę bardzo, młody człowieku.
Mieć. to jest ostatni korespondencję, którą Państwu przekazuję.
- Co? - Jutro zmieniam mundur.
- Zapisałeś się? - Tak, zadzwonili do mnie.
Jestem sierżantem rezerwy, wiesz?
Zadzwonią do mnie Jakby to się szybko nie skończyło.
- Ale to się skończy. - Z pewnością masz rację.
A teraz, drodzy uczniowie, Oto co powinniśmy zrobić:
Atakuj z całej siły!
Robimy wszystko z naszej strony...
aby osiągnąć zwycięstwo zanim rok się skończy.
Dotykam z niechęcią znowu ten temat.
Jesteś życiem naszego kraju, chłopcy.
Jesteście ludźmi z żelaza z Niemiec.
Jesteście zachęcającymi bohaterami, którzy będą się odpychać wroga, kiedy cię wezwie.
To nie moja rola, żeby sugerować...
aby niektórzy z was wstali i zaproponował obronę swojego kraju...
ale zastanawiam się, czy taki pomysł przebiega przez wasze umysły.
Wiem, że w jednej ze szkół...
Studenci wstali...
i zaciągali się masowo.
Ale oczywiście, gdyby coś takiego wydarzyło się tutaj...
nie będziesz mnie winić za poczucie dumy.
Może niektórzy powiedzą że nie powinno ci się jeszcze pozwolić odejść.
Że jesteś bardzo młody, że macie domy...
matki, ojcowie...
od którego nie powinniście się oddzielać.
Może twoi rodzice Tak bardzo zaniedbaliby swój kraj...
że pozwolą jej umrzeć zamiast ciebie?
Czy wasze matki są takie słabe? Nie mogą wysłać dziecka...
bronić ziemi, która dała ci życie?
I po wszystkim...
To bardzo złe dla chłopca zdobyć trochę doświadczenia?
�To zaszczyt założyć mundur...
coś, czego powinniśmy unikać?
A jeśli młode dziewczyny są dumne tych, którzy go noszą...
Czy jest to coś, czego powinieneś się wstydzić?
Wiem, że nigdy nie chciałeś...
być chwaleni jako bohaterowie.
to nie było częścią moich nauk.
Próbowaliśmy uczyń nas godnymi tego...
i nie szukaj pochwał.
Ale bądź pierwszy W bitwie...
to cnota czym nie należy pogardzać.
Myślę, że to będzie szybka wojna...
i że poniesiemy bardzo niewiele strat.
Ale jeśli koniecznie są straty, Przypomnijmy więc łacińskie zdanie...
co prawdopodobnie powiedzieli wielu Rzymian...
gdy walczyli w odległych krainach:
„Słodki i godny znaczy umrzeć za ojczyznę.”
Niektórzy z Was mogą mieć ambicje.
Znam pewnego młodego mężczyznę...
to ma wielką przyszłość Jako pisarz.
Napisał pierwszy akt o tragedii...
z którego byłbyś dumny jeden z wielkich nauczycieli.
I chyba marzy...
podążając śladami Goethego i Schillera, i mam nadzieję, że tak się stanie.
Ale teraz nasz kraj żąda od nas!
Kraj potrzebuje przywódców!
osobiste ambicje Należy je zostawić na boku...
w imię wielkiej ofiary dla naszego kraju.
Oto chwalebny początek dla waszego życia.
Pole honoru wymaga od ciebie.
Dlaczego tu jesteśmy?
Co cię powstrzymuje, Kropp?
Ty, Mueller, Czy wiesz, jak bardzo cię potrzebują?
Ach, widzę, że patrzysz na swojego przywódcę.
Ja też na ciebie patrzę, Paweł Baumer...
i zastanawiam się, co zrobisz.
- lr�. - Chcę iść.
- Liczyć na mnie! - Ja też!
- Jestem gotowy. - Nie zostanę w domu.
Chodź za mną!
Przygotuj się!
Zajęcia się skończyły!
- Nie bądź przegrany. - Chodź, Behn.
Zostać razem, to właśnie powinniśmy zrobić.
- Wszyscy bądźcie zjednoczeni. - Jasne, Behn.
Jest w porządku. Jest w porządku. lr�.
Tak mówią!
Chodźmy!
Zaśpiewajmy! Chodźmy!
Utrzymajcie formację, żołnierze.
Cokolwiek powiesz, generale.
Uwaga! Zatrzymywać się!
Lewy!
Załóż mundur do przeglądu. Przełamać szeregi!
- To miejsce dba o formę. - Musisz być na marszu.
Dołączę do kawalerii.
Rycerskość nie jest dla mnie.
Piechota, tam widzicie bitwę.
Gdzie jest broń? To właśnie chciałbym wiedzieć.
Jeszcze długa droga przed tobą, zanim ci go dadzą.
Jeśli mam zamiar wykończyć wroga, Muszę trenować.
Praktyki bagnetowe. To jest to, co chcę zrobić.
Zdobyłeś medal Dlatego Mueller.
Czekasz. W ciągu miesiąca zostaną nimi pokryte.
Zabieraj buty sprzed mojej twarzy!
To zaszczyt cię umieścić te buty w twarz.
Stanowią najlepszą parę w całej armii. Dał mi je wujek.
Spójrz na tę importowaną skórę.
Połóż je gdzie chcesz, z wyjątkiem mojej twarzy.
Nawet kucharz nie spojrzy na mnie tak ubranego.
Uwaga!
Ale to Himmelstoss!
Rzeczywiście. I bardzo dobrze ubrany.
Witaj, Himmie! Myślałaś, że nie wrócisz spotkać się ze mną tak szybko, prawda?
- Widzisz moją rangę? - Jasne.
Formujmy się więc!
Himmelstoss, jak miło cię widzieć.
- Co powiedziałeś? Zapomnij o tym. - Co jest z tobą nie tak?
Kiedy zwracasz się do przełożonego, traktuj to jak „ty”!
- Skąd masz ten mundur? - Czy jest dla nas poczta?
- Cisza! - Drogi przyjacielu, krzyczysz.
Chodź, Himmelstossie, wiemy kim jesteś.
Zdejmij sztuczne wąsy.
- Myślę, że nie żartujesz. - Zobaczysz, że nie żartuję.
- Trzy dni temu byłeś listonoszem. - Cisza!
Wróć tutaj!
W kolejce!
Ustaw się w kolejce już teraz.
Wszyscy! Powiedziałem, ustaw się w kolejce!
Jak pięknie.
Nie wiesz, co to znaczy wyrównać?
To jest katastrofa. Cóż, będę musiał cię nauczyć.
Spędzimy na tym cały dzień.
Może jesteś głupi, ale to jest to, do czego jestem przyzwyczajony.
A wtedy się dowiesz wiele innych rzeczy.
Och, nie zapomnę Cię.
Na początek nie jesteś zbyt duży, Ale zrobię wszystko, co w mojej mocy.
Widzę, że tu dotarliśmy z małym nieporozumieniem.
To też Poprawimy to, prawda?
Pierwszą rzeczą, którą powinieneś zrobić jest zapomnieć o wszystkim, co wiesz.
Wszystko, czego się nauczyłeś, zapomnij o tym!
Zapomnij o tym, czym byłeś i kim myślisz, że będziesz.
Będziecie żołnierzami i to wszystko!
Dzięki mnie przestaniesz być dzieckiem. To sprawi, że będziesz twardy.
Uczynię z ciebie żołnierzy, albo cię zabiję!
Teraz stój niewzruszenie!
Uwaga!
Oderwanie, spadaj!
Opuśćcie głowy! Opuść głowę, Baumer!
Oderwanie, wstań!
Teraz śpiewaj!
Nazywasz to śpiewaniem?
Oderwanie się, przestań!
Więc brakuje nam ducha, co?
Nie mamy nastroju na zabawę. Chcemy pracować.
Dobry! Wtedy będziemy pracować.
Oderwanie, spadaj!
Trzymaj głowę nisko!
Teraz śpiewaj!
Żołnierze, przestańcie!
Prezentuj broń!
Kontrola o 15:00.
Przełamać szeregi!
Ta świnia! Oznacza to, że w ogóle nie będziemy odpoczywać.
Zajmie to cztery godziny w przygotowaniu do kontroli.
- Ciekawe, o czym myśli. - On nie ma mózgu do myślenia.
Rozwalę mu głowę i dowiem się.
Jest twardy jak cholera. Nie złamiesz tego.
To już czwarty raz, kiedy cię wystawiam tej biednej dziewczynie z jej powodu.
Broń na ramionach!
Prezentuj broń!
Lewe ramię!
Pluton po prawej stronie. Jasne, marsz!
Lewy! Lewy!
Kolumna, lewa!
Pluton, w lewo!
No dalej, marsz!
�Oddzielenie...
wysoki!
Prezentuj broń!
Himmelstosa.
Doskonały. Jutro idę na front.
- Daj im pozwolenie do północy. - Bardzo dobrze, proszę pana.
Oderwanie, spadaj!
Ruszaj!
Nasze zezwolenie zostało rozwodnione. Nigdy mu tego nie wybaczę.
Ten drań!
„Pozwolenie do północy”. Tyle czasu zajmie suszenie ubrań.
Idzie ten nieszczęśnik.
My sprzątamy to błoto i idzie się napić.
Któregoś dnia zamierzam go uderzyć. Tylko jeden.
Ja też. „to będzie mój cel” odtąd.
Dlaczego tylko klaps? Dam ci kilka.
Kopnę go, gdy będzie na ziemi. Czuję się źle.
Co robisz? Nie zamierzasz zdezerterować, prawda?
Co?
Słuchaj, mam pomysł.
Ruszaj! Pierś do ziemi!
Pierś do ziemi! Ruszaj!
Kryć się!
Paweł!
- Czy wszystko w porządku? -Behn!
Chodźmy! Behn, chodź!
idiota! Behn!
Wstawać! Pospiesz się!
Wygląda na to, że przybywają kolejne posiłki.
Tak. Tjaden musiał wrócić do domu idź po drewno.
Przyjdź więcej, niedawno przybył z pola.
Chyba będziemy tu spać.
To ja. „l. Westhus”. I to jest miejsce, gdzie mieszkam.
- Nie wiedziałem. - No to teraz wiesz!
Oczywiście, że tak.
Jest w porządku.
Tu jest łóżko, Paul.
- Kiedy ostatnio jedliśmy? - Nie przypominaj mi o tym.
- Wszystko było w porządku, dopóki tego nie powiedziałeś. - Gdzie jesteśmy?
Nie wiem, Znak stacji jest zniszczony.
Musi być coś do jedzenia gdzieś.
Powiem ci, co zamierzam zrobić. Zapytam tych chłopaków.
Przepraszam, że przeszkadzam, panie Westhus.
Ach, poznaj Detering. Najlepszy rolnik w historii.
- I pan Tjaden. - Usiądź.
Widzisz, nic nie jedliśmy od śniadania.
Może móglbyś. powiedz nam, co mamy zrobić.
Jedz bez dalszej zwłoki.
Co w tym takiego zabawnego?
To nie jest dobre miasto przyjść z apetytem, ​​żołnierzu.
Jesteśmy tu od wczoraj i żyjemy na bazie siana i żyletek.
Jesteśmy chętni kupić nasze jedzenie.
A stołówka?
Jedyna stołówka w tym regionie Szuka zaopatrzenia.
- Słyszałeś o Katczinskim? -Kto?
Katczinsky! To niesamowity facet.
Jeśli w promieniu 40 kilometrów jest jedzenie wokół, on to rozumie.
Uwaga!
- Co to jest? - Wolontariusze dla przyszłego Sztabu Generalnego.
Któregoś dnia rozerwę go na kawałki do jakiegoś ochotnika...
i dowiedz się, co skłania Cię do opuszczenia szkoły i wstąp do armii.
Odpoczynek! To nie jest parada.
Czy jesteś głodny?
Poczekaj chwilę! To nie jest zaproszenie.
- Możesz zapłacić? - Oczywiście, że tak.
- Mam pieniądze. - Pieniądze nie. To tylko papier.
Czy masz papierosy, cygara...
mydło, koniak, tytoń do żucia?
Oszalałeś? Dla nas nie wystarczy.
Chciałbym, żeby zabili was wszystkich trzech. Mam dość karmienia cię za darmo.
Przynieś wszystko, co masz.
Pospiesz się.
Czy to wystarczy?
Kat, dziś wieczorem twoja kolej na podłączenie.
- Gdzie? - Za cmentarzem.
Z tą grupą?
To spokojna noc. Nauczysz ich kilku rzeczy.
Dziękuję, ale wolę zrobić to sam.
- Te bachory padają jak muchy. - Ciężarówka czeka.
Wczoraj w nocy nie mogłam spać z powodu głodu.
I dziś wieczorem, po napełnieniu mnie brzuch, wysyłają mnie na drut.
Oto wasza szansa, bohaterowie.
Dla kraju!
Chodź, weź swoje rzeczy i wynośmy się stąd.
Co to za jazda?
Niech jeździ jak chce.
Załóżmy, że złamie ci rękę. Wysyłają cię do domu, prawda?
To lepsze niż mieć dziura w jelitach.
Jeśli ktoś z was przeżyje, Odbiorą cię rano.
Jeśli Twoja jazda nas nie zabiła, Nic nas nie zabije.
I nie spóźnij się. Nie chcę przegapić śniadania.
Poczekaj na swoją armię, tato.
Idź idź. Nie pozostawaj w tyle.
Słuchajcie, dzieci, mamy tylko tyle Muszę odwinąć kawałek drutu.
Odbierzemy go z magazynu i zabierzemy go tam, gdzie będzie potrzebny.
Usłyszysz kilka strzałów armatnich i będziesz się bać, rozumiesz?
Wszystko w porządku, synu. Wstawać.
Pospiesz się. To nie ma znaczenia.
Przydarzyło się to mężczyznom odważniejszy od ciebie. I ja.
Kiedy wrócimy, dostanę cię Czysta bielizna dla każdego.
Nie zwracaj zbytniej uwagi do tego typu strzałów armatnich.
Robią dużo hałasu...
i spadają osiem kilometrów dalej za przodem.
Musisz być ostrożny z lżejszymi.
Nie masz dużo czasu reagować.
Do--
A kiedy to usłyszysz, zejdź na dół!
Matka Ziemia.
Przyciśnij do niego klatkę piersiową.
Zakopcie się w samej ziemi.
Tylko na mnie Popatrz.
Kiedy widzisz, że rzucam się, rzuć się.
Ale spróbuj to zrobić przede mną.
Słuchać.
Pokażę Ci jak to zrobić.
Daj mi trochę. Chodzi o to, żeby nie hałasować.
Tjaden.
Widzisz to?
- Co to znaczy? - Bombardowanie.
Moje oczy!
Jestem niewidomy! Nie widzę! Bóg!
Moje oczy! Nie widzę!
To jest Behn! To jest Behn!
- Dostanę go. - Zabiją cię!
Na ziemi! I zostań tam, głupcze!
On jest martwy.
- On jest martwy! - Dlaczego ryzykowałeś, że go przyprowadzisz?
Ale to Behn. Mój przyjaciel.
To trup, kimkolwiek jest.
Nie pozwól nikomu zrobić tego ponownie.
Zabierz go tam.
Uważaj na drut!
Chodź, bierz plecaki i formować. Szybki!
Chodź, pospiesz się.
�Zabierajcie plecaki i formować!
Co robimy? Co jest nie tak?
Już to słyszałeś. rozkaz wymarszu.
- Gdzie? - Na inną imprezę.
I to będzie bardzo długie.
Pospiesz się.
Bieżący.
Firma, uwaga!
Broń na ramionach!
Prawidłowy! Marsz!
- Zabieraj stamtąd ręce. - Królowa to bierze.
Jeśli to brzmi dla ciebie jak królowa, Spójrz ponownie.
To żart!
Wszystkie te karty są takie same.
Jest za dużo hałasu! Nie mogę grać.
Chyba masz delikatne nerwy Nie mogą tego znieść.
To blizna. Ten syn...
Spójrz na to.
Nie bądź taki spięty. Będziesz chciał to mieć z powrotem.
Jeszcze dwa dni znoszenia tego...
i ten chleb pogryziony przez szczury Będzie smakować jak ciasto owocowe.
To nie potrwa dłużej niż dwa dni, prawda?
Nie mówiłem ci że to będzie złe?
W ciągu dnia nie przeszkadza mi to aż tak bardzo. Nie śpi całą noc!
Jeszcze dwa dni i minie tydzień, dzieciaku.
Wtedy możesz powiedzieć że byłeś na linii ognia.
Nie boisz się, prawda?
Nie, tylko pytałem, to wszystko.
Chcesz pograć jeszcze trochę?
A ty?
Jasne.
OK, rozdam.
Lepiej chwyć but zanim Oskar to zje.
Podoba mi się ten chłopak.
Pozwól mu spać. On marzy.
Bóg! Nie widzisz, że to Behn?
Nie chciałem walczyć na wojnie!
Nie, to nie Behn.
To nie Behn! To Kemmerick!
- To ja! - Zamknij się, dobrze?
Nie pogarszaj sytuacji jeszcze bardziej.
Wszystko w porządku, Franzu. Ty śnisz.
Po prostu marzysz.
- Uwaga! - Odpoczynek.
Bombardowania nasiliły się.
Straciliśmy jeszcze dwa okopy.
Mimo wszystko damy z siebie wszystko za przyniesienie tu dziś jedzenia.
Wystarczająco!
Wypuść mnie!
- Dlaczego to zrobiłeś? - Zamknąć się! Chwyć to.
Trzymaj to.
Czy już dobrze się czujesz?
Myślę, że tak.
Nie mogłem już tego znieść.
Z powrotem! Z powrotem!
Mój Boże. To Franz.
Przynieś to tutaj.
Nie. Uderzyli go w brzuch. Nie może nic pić.
Przynieś nosze.
Gdzie cię uderzyli, Kemmerick?
- Oto jest, proszę pana. - Złap go za głowę.
Dobra, zabierz go stąd.
- Czy to coś poważnego, proszę pana? - Nie jestem pewny.
Powiedz innym, że wszystko w porządku.
Tak jest.
Jeśli mamy walczyć, Dlaczego tego nie zrobimy?
Dlaczego nie wyjdziemy?
Wszyscy tutaj skończymy szaleni.
Zróbmy coś! Chodźmy po nich!
Usiądź!
Gdyby ten kucharz miał odwagę, Próbowałby nam coś przynieść.
To jest tak daleko od linii kto nie słyszy strzałów!
Oto Kat. Czy udało Ci się coś osiągnąć?
Czy miałeś szczęście?
- Będziemy musieli się tym podzielić. - Coś do jedzenia!
Potrzebujemy też masła.
Tak. I deser.
I łóżko z pierzem do spania.
Szczury! Szczury!
Uciec!
- Już wystarczy! - Już wystarczy, chłopaki.
Co to jest?
Chodźmy! Zabierzcie swoje karabiny!
- Nadchodzą. - Przynieś też swoje granaty.
Szybki! Chodź, pospiesz się!
Chodźmy! Zacząć robić!
Nie możemy utrzymać tego stanowiska! Wróć do swoich tekstów!
- Napełnij. - Pośpiesz się. Mam rzeczy do zrobienia.
Czekałem na to trzy tygodnie.
Kiedy wszyscy przybędą.
A ty co chcesz?
Żydzi, brzydka twarz. Co myślisz?
Zamknąć się! Nakarmię cię kiedy wszyscy tu jesteście.
Wszyscy tu jesteśmy.
Jest tu tylko połowa firmy. Przyprowadź pozostałych. Obudź ich.
Chciałbym móc ich obudzić. Zostało nas już tylko 80 osób.
Reszta przebywa w szpitalach lub hodowanie malw.
Osiemdziesiąt? A ja gotowałem za 150.
Cóż, po raz pierwszy będzie wystarczająco dużo! No, służ nam!
Zrobiłeś fasolę za 150?
A masz chleb za 150?
A kiełbaski za 150? A tytoń za 150?
Wszystko! Wszystko jest źle. Powinni byli mnie powiadomić.
Co za uczta! Wszyscy zjemy podwójną porcję.
Stanąć w kolejce!
NIE! Nie ma mowy.
Nie mogę dać 80 ludzi co było za 150.
Słuchaj, przyniosłeś racje żywnościowe dla drugiej firmy, prawda?
Tak.
Cóż, jesteśmy druga firma.
- Mam rozkazy! - Kat ma rację.
Jesteśmy drugą firmą i zwróciliśmy tylko połowę.
No, służ nam!
NIE!
Jesteś najbardziej tchórzliwym idiotą który nigdy nie ciągnął wózka.
I boisz się. Zauważalny.
Gdy słyszymy jeszcze jedną skargę z twojej strony...
obetniemy cię i zjemy cię na surowo.
Masz swoją kuchnię tak daleko od przodu...
że nigdy nie mamy co jeść, aż ostygnie i zaśniemy.
A teraz, ty brudny szczurze, daleko stąd...
albo rozerwiemy cię na kawałki.
Podaj nam coś do jedzenia!
Odpoczynek! Co tu się dzieje?
Ugotowałeś za 150, proszę pana, a on chce nam dać tylko połowę.
- Ma dobry aspekt. - Tak jest.
Podawać całą porcję. To będzie dla nich dobre.
Tak jest.
- I przynieś mi też talerz. - Tak jest.
OK, zjedz wszystko. Podawaj wszystko.
Daj im miód. Daj im wszystko, czego chcą.
W górę!
Nie martw się o mnie.
Zapraszamy. Nie ma za co.
Czy wiesz?
Mógłbym zjeść więcej fasoli.
Idź obsłuż siebie. Jest więcej.
To jest za daleko.
zastanawiam się Kiedy wrócimy na front?
Jutro.
Wystarczy żebyś stracił apetyt.
Czy wiesz? Jeśli jutro nas zabiorą z powrotem do przodu...
powinniśmy iść zobaczyć Jak się czuje Kemmerick?
- Jak daleko jest szpital? - Około 3 kilometrów.
- Możemy zabrać twoje rzeczy. - Dobry.
To straszne myśleć że coś takiego go spotkało.
Miły facet, taki jak Kemmerick.
Francuzi zasługują na karę za rozpoczęcie tej wojny.
Każdy obwinia kogoś innego.
A jak zaczyna się wojna?
Cóż, jeden kraj obraża drugi.
Jak jeden kraj może obrażać drugi?
Mówisz, że to niemiecka góra Czy jesteś zły na pole we Francji?
Spójrz, głupi, jedno miasto obraża drugie.
O tak? Cóż, nie powinno mnie tu być. Wcale nie czuję się urażony.
To nie wpływa na leniwych ludzi takich jak ty.
Bardzo dobry. Więc mogę idź natychmiast do domu.
- Próbujesz. - Chcesz, żeby cię zastrzelono?
Cesarz i ja...
Ja i Kaiser myślimy tak samo o tej wojnie.
Żadne z nas jej nie chciało, więc pójdę do domu.
On już tam jest.
Ktoś musiał ją pokochać. Może Anglicy.
Nie. Nie chcę go zastrzelić bez angielskiego.
Nigdy żadnego nie widziałem dopóki tu nie dotrzemy.
A większość z nich nigdy nie widziała do Niemca, dopóki tu nie dotrzemy.
Nie, z pewnością Nie pytali ich o zdanie.
Cóż, ktoś musi być czerpiąc z tego korzyści.
Ani ja, ani cesarz.
- Może cesarz chciał wojny. -Nie mieszaj nas w to.
Nie rozumiem dlaczego. Kaiser ma wszystko, czego potrzebujesz.
Nigdy nie było w nim wojny.
Każdy wielki cesarz potrzebuje wojny za bycie sławnym. Historia jest taka.
Generałowie Oni też potrzebują wojny.
A przemysłowcy się bogacą.
Myślę, że to raczej gorączka.
Nikt szczególnie jej nie kocha...
i nagle oto jest.
Nie chcieliśmy tego, Anglicy tego nie chcieli.
I tu walczymy!
Powiem ci, jak powinienem rozwiązać to wszystko.
Kiedy tylko się pojawi wielka wojna...
powinniśmy odgrodzić duże pole--
- I sprzedaj bilety. - Tak.
I--
I ten wielki dzień...
powinniśmy złapać wszystkich królów, jego gabinety i generałowie...
umieść je na środku pola, w bieliźnie...
i niech walczą pałkami.
I niech wygra najlepszy kraj.
Teraz, gdy Kat już to wszystko rozpracowała, Chodźmy do Kemmericka.
Może nam się przytrafić coś ciekawego Przy okazji.
Kaiser i ja chcemy, żebyś wrócił zdążą wyjechać jutro.
Nie zapomnij o tym.
- Wrócimy. - Powiedz mi cześć.
Ach tak jest!
- Cześć, Kemmerick. -Jak się masz?
- Jak się masz? -Jak się masz?
- Czy dobrze się tobą opiekują? -Jak cię traktują?
Franza?
Dobry.
Tu są złodzieje.
Złodzieje.
Skradziono mi zegarek!
Już ci mówiłam, żebyś nie nosiła zegarek tak dobry jak ten.
� Ukradli mi to kiedy mnie znieczulono!
Franz, odzyskasz to.
Czy wszystko w porządku?
Spójrz na moją rękę.
To dlatego, że straciłeś dużo krwi.
Jesz tak, jak nakazuje Bóg i wszystko będzie dobrze.
Musisz jeść. To najważniejsza rzecz. I to też wygląda bardzo dobrze.
Czuję okropny ból w stopie.
Bolą mnie wszystkie palce prawej stopy.
Jak może boleć Cię stopa? jeśli twoja noga była--?
Wiem co masz na myśli!
Ja wiem! Teraz wiem!
Amputowali mi nogę.
Dlaczego mi nie powiedzieli?
-Franciszek! - Nie będzie już mógł chodzić!
Musisz podziękować że tylko to ci się przydarzyło.
Chciałem zostać leśniczym.
Nadal możesz. Robią trochę nóg wspaniałe sztuczne.
I skończyłeś. Możesz iść do domu. Pomyśl o tym.
Przynieśliśmy ci twoje rzeczy. Widzieć?
Połóż je pod łóżkiem.
Są to piękne buty.
Spójrz na skórę!
Jak wygodnie!
Myślałem--
Jeżeli nie zamierzasz już z nich korzystać, Dlaczego nam ich nie dasz?
Jakie są dla ciebie dobre? Mogę ich użyć.
Od moich butów powstają pęcherze...
Wychodzimy teraz.
Nie idź. Zostań trochę dłużej.
- Zaraz wracam. - Niedługo wrócimy.
Wiem, że poczujesz się lepiej.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Myślisz, że to potrwa? aż po jedzeniu?
- Nie wierzę w to-- - On nie żyje!
Chłopcy, idźcie. Widzimy się później.
- Do widzenia. - OK, Paul.
Przykro mi, Paul.
Nie dotknęłabym ani jednej jego rzeczy. Gdyby mógł z nich skorzystać.
Chodziłem boso po drucie kolczastym dla niego, jeśli to mu w jakikolwiek sposób pomoże.
Ale dlaczego zamierza zostać? Czy w tych butach dyżuruje pielęgniarka?
Rozumiem, Muellerze. Wszyscy jesteśmy w tej samej sytuacji.
A dobre buty są rzadkością.
Proszę powiedzieć lekarzowi, żeby przyszedł.
Doktorze, ranni w łóżku obok chce się z nim spotkać.
Zrobiłem dla niego wszystko, co możliwe. Nie ma sposobu, aby mu pomóc.
Biedny człowiek.
Mówi, że przyjedzie się z tobą spotkać następnym razem.
Myślisz, że kiedyś wyzdrowieję?
Oczywiście!
Czy naprawdę w to wierzysz?
Jasne! Kiedy już wyzdrowiejesz operacji.
Nie sądzę.
Franz! Nie opowiadaj bzdur. Będziesz jak nowy.
Leczą dużo gorsze rzeczy.
Może wyślą cię do domu opieki w Klosterberg, w otoczeniu wieśniaków.
Wtedy możesz się rozglądać przez okna i zobaczyć na polach...
dwa drzewa na horyzoncie.
To najpiękniejsza pora roku kiedy kukurydza dojrzewa.
Możesz odejść bez posiadania Musisz zapytać kogokolwiek o pozwolenie.
Jeśli chcesz, możesz nawet grać na pianinie.
Ale Franzu, Teraz musisz spróbować zasnąć.
O mój Boże...
To jest Franz Kemmerick.
Ma dopiero 19 lat.
On nie chce umrzeć.
Proszę, nie pozwól mu umrzeć.
Zabierz moje buty do Muellera.
Nie, Franzu. NIE!
I jeśli...
znajdziesz mój zegarek, wyślij to do domu.
Lekarz!
Gdzie jest lekarz?
Dlaczego nie ma tu lekarza?
Doktorze, przyjdź szybko. Franz Kemmerick umiera!
- Który to? - Ten z amputowaną nogą.
- Amputowałem dziś dziesiątki nóg. - Łóżko 26, proszę pana.
Idź ty Czekają na mnie na sali operacyjnej.
Jedna operacja za drugą od 5:00 rano.
Dziś zginęło 16 osób a twój jest siedemnasty.
Prawdopodobnie będzie ich 20, przed jutrzejszym.
- Co ci się spieszy? - Założę się, że ukradł te buty!
Rozumiem, Kat.
Posłuchaj: „Suma szeregu arytmetycznego...
to S = A L x N do potęgi 2”.
Ciekawe, prawda?
Czego chcesz, żeby? nauczyć się tego wszystkiego?
Któregoś dnia zatrzymasz kulę i wszystko pójdzie na marne.
Bardzo mnie to bawi.
Moje buty!
Mueller...
Widziałem jego śmierć.
Nie wiedziałam, jak to jest umrzeć.
A potem wyszedłem na zewnątrz...
i poczułem--
Byłam taka szczęśliwa, że ​​żyję...
że zacząłem szybko chodzić.
Zacząłem sobie wyobrażać takie dziwne rzeczy...
jak w terenie.
Rzeczy jak te.
Wiesz... Dziewczyny.
I wydawało mi się, że to coś elektrycznego...
przebiegł przez całe moje ciało.
I zacząłem biec w pośpiechu.
I minąłem żołnierzy i słyszałem głosy wołające mnie.
Biegał i biegał.
A ja czułam, że nie mogę oddychać wystarczającą ilością powietrza.
I... teraz jestem głodny.
Nie interesuje mnie już wojna.
To będzie przyjemność pójść na front z takimi butami.
To dobry wynalazek.
Jeśli zabijesz wszy jedna po drugiej, Pomyśl o całej energii, którą zużywasz. Patrzeć.
Spalony!
Jak tam Twoje rundy? Zły?
To musiało być okropne jeśli przynieśli ze sobą żniwo.
Oszalał, przechodząc obok wiśni. Nie mogłam go stamtąd wyciągnąć.
To było piękne.
W domu mam ogromny ogród z wiśniami
Kiedy kwitną...
ze stogu siana Wygląda jak pusta strona.
Taki biały.
- Może wkrótce dadzą ci pozwolenie. - Możesz wrócić jako rolnik.
Kobieta nie może nosić jedno gospodarstwo. To nie tak.
Nieważne, jak ciężko pracujesz.
Już prawie czas żniw.
Co z nim nie tak?
Wczoraj otrzymał list od swojej żony. Chce wrócić na swoje gospodarstwo.
Wszyscy chcielibyśmy wróć do domu, widzisz.
Co byśmy zrobili, gdyby nagle czy znów zapanuje pokój?
Upijaj się i szukaj kobiet!
Szukałabym Kopciuszka...
nosić ten pas do pończoch.
A kiedy ją znajdę, nikt mnie nie zobaczy włosy przez dwa tygodnie.
Wrócę na torfowiska...
i do moich przyjemnych godzin w browarach.
Są gorsze rzeczy niż naprawianie butów.
Ujrzeć. Moja rodzina.
Powinienem kopnąć cię w tyłek za rozpoczęcie tego.
Możesz mówić. Masz do czego wracać:
kobiety, dzieci, praca.
Ale co z nami? Co nas czeka? Szkoła?
Dlaczego nie? Czy wiesz już wszystko?
Mężczyzna nie może traktować siebie poważnie te wszystkie bzdury, których uczą...
po trzech latach kul i bomb.
Zapomnij, że To nie jest jak zdjęcie skarpetki.
Nigdy nas niczego nie nauczyli naprawdę użyteczne...
jak zapalanie papierosa z wiatrem, albo ognisko mokrym drewnem...
albo wbić bagnet w brzuch a nie w żebrach, gdzie utknął.
Co może się z nami dalej wydarzyć?
Powiem ci! Spójrz na naszą klasę.
Z 20, trzech to funkcjonariusze...
dziewięciu nie żyje...
Mueller i trzej inni są kontuzjowani...
a jeden przebywa w azylu.
Wszyscy kiedyś umrzemy, więc nie myślmy o tym.
Spieszyć się! Właź tam! Spieszyć się!
Himmelstos!
- Co jest nie tak? - Oszalałeś?
- To Himmelstoss! - Wiem, że w armii jest sprawiedliwość.
Wow, wow. Więc wszyscy tu jesteśmy, co?
Już przed tobą, Himmie.
A od kiedy do mnie dzwonisz?
Wstań i stój mocno! Wszyscy!
No dalej, niech dadzą ci kaszankę.
Kto jest twoim przyjacielem?
Czy ktoś może przyprowadzić generała? Ludendorff to wygodne krzesło?
Zamawiam to Tobie jako Twojemu przełożonemu!
- Chcesz sądu wojskowego? - Ja robię.
Dziś wieczorem będzie wielka ofensywa i bardzo chciałbym się tego pozbyć.
Czy zamierzasz wykonać moje rozkazy?
Pocałuj mnie w tyłek!
Tutaj nie pytasz, żeby się przywitać, ale powiem ci, co zrobimy.
Zamierzamy zaatakować miasto które już wcześniej próbowaliśmy podjąć.
Z wieloma zabitymi i rannymi. To była zabawa.
Tym razem pojedziesz z nami.
Jeśli któryś z nas zatrzyma kulę, Zanim umrzesz...
przyjedziemy do Ciebie, przywitamy się i uroczyście zapytamy:
„Proszę, sierżancie Himmelstoss, – Czy możemy iść?
Drogo za to zapłacisz.
Tu jest.
W samą porę. Przygotujcie się, chłopaki.
Jestem zraniony! Jestem zraniony!
To tylko zadrapanie, tchórzu! Wstań! Idź z innymi!
Nie nie nie!
Tchórzliwy szczur!
Tchórzliwy i obrzydliwy szczur! Niech robią to inni, prawda?
W górę! W górę!
Osiągnięcie! Osiągnięcie! Wynoś się stąd!
Rozkaz jest taki, żeby iść do przodu.
Zacząć robić!
Kontratak.
Chcę ci pomóc.
Już wystarczy! Wystarczająco.
Resztę jestem w stanie znieść. Ale nie mogę tego słuchać!
Dlaczego umieranie zajmuje ci tyle czasu? I tak umrzesz!
Nie, nie umrzesz.
Nie umrzesz. To tylko małe rany.
Wrócisz do domu. Wszystko będzie dobrze.
Wrócisz do domu przede mną.
Wiesz, że nie mogę uciec. Dlatego mnie oskarżasz.
Nie chciałem cię zabić. Próbowałem utrzymać cię przy życiu.
Jeśli znowu tu upadniesz, Nie zrobiłbym tego.
Kiedy tu upadniesz, Byłeś moim wrogiem i bałem się ciebie.
Ale jesteś mężczyzną, tak jak ja i zabiłem cię.
Wybacz mi, towarzyszu.
Daj mi to. Powiedz, że mi wybaczasz.
O nie. Nie żyjesz.
Cóż, jesteś dużo lepszy ode mnie. Skończyłeś tutaj.
Nic więcej nie mogą ci zrobić.
mój Boże, Dlaczego nam to zrobili?
Chcieliśmy po prostu żyć, ty i ja.
Dlaczego nas tu wysłali? zabijać się nawzajem?
Gdybyśmy strzelili z tych karabinów i te mundury...
mógłbyś być moim bratem, jak Kat i Albert.
Będziesz musiał mi wybaczyć.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy.
Napiszę do twoich rodziców. Napiszę do--
Napiszę do twojej żony. Napiszę do ciebie."
obiecuję aby niczego Ci nie brakowało.
Pomogę jej i twoi rodzice też.
Ale wybacz mi. Wybacz mi!
Wczoraj wydarzyło się coś strasznego.
Dźgnął mężczyznę. Gołymi rękami dźgnąłem go.
Wiem co to jest. Twój pierwszy raz.
Nie martw się. Sanitariusze go znajdą.
Nie, on nie żyje. Widziałem, jak umierał.
Nie mogłaś nic dla niego zrobić.
Wszyscy musimy zabijać. Nie możemy nic na to poradzić.
Dlatego tu jesteśmy. Spójrz tam, na przykład.
Dałem to! Cóż za skok zrobił.
Ten facet strzelił dla nas dzisiaj, a już minęły trzy.
Jeśli będziesz tak dalej postępował, zostaniesz udekorowany.
Teraz nie trać już snu z powodu tej sprawy.
Może to dlatego Byłam z nim tak długo.
Oczywiście, to wszystko!
Mimo wszystko, Wojna jest wojną.
No dalej, marsz!
Spieszyć się! Ruszaj!
Firma, przestań!
Przełamać szeregi!
Oficerowie i żołnierze szeregowi. Przełamać szeregi!
- Daj mi najlepszą kiełbasę, jaką masz. - Dwa!
Daj mi piwo.
Raz Dwa Trzy!
Chodźmy! Piwo.
Hej, wynoś się stąd!
No dalej, daj mi piwo.
Piwo. Piwo--
Dlaczego upadamy pijani? dziś wieczorem.
No to leci pierwszy!
zapomniałem że takie dziewczyny istnieją.
Oni nie istnieją.
Spójrz na te małe buty.
Nie mogłem odejść wiele kilometrów z nimi.
Paweł! Nie mów o marszu.
Nudzisz tę młodą damę.
Przeprosiny.
Jak myślisz, ile on ma lat?
O...22.
Nie, bo wtedy Byłby od nas starszy.
Ma... 1 7.
Taka dziewczyna...
Byłoby miło, prawda, Albercie?
Nie mielibyśmy nic do roboty z nim tam.
Moglibyśmy się kąpać, pranie--
Bardzo dobry.
Nawet sam bym poszedł się odwszawić.
Poczekaj chwilę! Poczekaj chwilę! To już bardzo daleko stąd.
Spójrz na datę. Maj 1917.
Cztery miesiące temu.
To prawda.
Cóż, wypijmy za nią W każdym razie.
Dla nich wszystkich, gdziekolwiek się znajdują!
Albercie...
Lepiej byłoby iść się umyć W każdym razie.
OK.
Dla mnie osobiście Bardziej podobają mi się... pulchne.
Ta rozmowa trwała aż do teraz na wysokim poziomie moralnym.
Teraz wiem, czego potrzebujemy wziąć kąpiel
- Łazienka? - Dlaczego?
Nie zrozumiałbyś.
Woda jest lodowata! Sprawa z tą dziewczyną zaszła za daleko.
Ale pomyśl o jej pięknych oczach.
- I jej włosy. - Oto jesteśmy!
- Nie chcemy niczego przegapić. - Wynoś się stąd!
- Co Ty tutaj robisz? - Wziąć kąpiel.
Mówią, że na tym świecie są ludzie który kąpie się raz w tygodniu.
Kobiety!
Mademoiselle, chcesz popływać?
Mademoiselle, podejdź i pocałuj mnie.
Dziecko!
Dziewczyny, nie odchodźcie!
Proszę, nie odchodź!
Żywność! Żywność!
Żywność!
Zatrzymywać się! Czy wiesz, że tak jest Zabrania się przechodzenia na drugą stronę.
zostań po tej stronie albo włosy ci wypadną.
Co oni mówią?
- Chcą, żebyśmy pojechali dziś wieczorem. - Bardzo dobry!
- Ta blondynka za mną szaleje. - Ale jest nas czterech, a oni tylko trzej.
To ja do nich zadzwoniłem! Blondynka jest moja.
Wy trzej walczycie dla pozostałych dwóch.
Dokładnie, będziemy walczyć. W miłości i na wojnie wszystko jest dozwolone.
- Co masz na myśli? Co zamierzasz zrobić? - Zobaczysz.
C'est moi, blondynka.
Drzwi!
Nie dość, że skromnie, to jeszcze elegancko!
Tylko mój rozmiar. Na miarę!
Płaszcz oficerski. Jesteśmy w doborowym towarzystwie.
Napij się jeszcze, towarzyszu.
Czy to twoje urodziny czy moje?
Dlaczego?
Zapraszałeś mnie na jednego drinka za drugim od dwóch godzin temu.
Chcę wiedzieć dlaczego.
Dlaczego?
Tyle, że chłopaki...
Kazali mi cię zabawiać Na chwilę.
Jak miło.
Tak.
Powiedzieli, że zrozumiesz.
Zdradzili mnie!
Tak, powiedziałeś to.
Tutaj!
Dam ci więcej!
Robi za dużo hałasu.
- Miód. - Co?
- Jak masz na imię? - Je ne rozumie pas.
Twoje imię. Powiedz mi jak masz na imię.
Żorżeta? Kamil?
Zuzanna.
Paweł.
Suzanne, chciałbym ci coś powiedzieć.
Chciałbym, żebyś zrozumiał.
Kochanie, nie zobaczę cię więcej. Ja wiem.
A jeśli znów cię zobaczę, Nie poznałbym cię...
i jeszcze... Zawsze będę cię pamiętać.
Och, gdybyś wiedział, jak bardzo jesteś inny kobietom, które my, żołnierze, znamy.
Nie nie nie. Nie wojna.
Ty! To miałem na myśli.
Wydaje się, że cała wojna terror i brutalność...
Zostały wymazane z mojej pamięci...
jakby to był cud.
Jak coś, w co nigdy nie wierzyłem.
Zadzwoń do Paula.
Wychodzimy, Paul!
Spójrz. Nowe trumny. Dla nas.
Muszę powiedzieć, że są to przygotowania najbardziej zachęcające do tej ofensywy.
Jak uważni z ich strony.
Ale żaden z nich nie jest wystarczająco długi pasować do Tjadena.
Nie będę z wami rozmawiać, zdrajcy. Żadna trumna mnie nie pomieści.
Oczywiście, że nie, łamacz serc.
„Ty” bądź wdzięczny, jeśli cię zwiną wodoodporne prześcieradło...
wokół tego ciała jesteś taki chudy!
Moja strona!
Szpital katolicki, Albert.
Mówią, że jedzenie i leczenie Zawsze są dobrzy.
Mamy szczęście.
Potem szpital w deszczu i spędzić 24 godziny w pociągu...
zasługujemy odrobina szczęścia.
Jestem Hamacher.
Tak, to moje imię.
Mam uraz głowy i dali mi zaświadczenie stwierdzające...
że „Josef Hamacher okresowo nie odpowiada za swoje czyny.”
I od tego czasu, Hamacher świetnie się bawi.
Mam nadzieję, że nie masz bardzo poważne obrażenia.
Inni umierają bardzo szybko że nie mamy czasu się poznać.
Cóż, dla nas Poznasz nas bardzo dobrze.
Dziękuję.
Tobie też.
Przepraszam kochanie. Czas iść.
Tak siostro.
Patrzeć.
Jeśli zabiorą ci ubrania, To będzie ostatni raz, kiedy go zobaczysz.
Widzieć? Zabierają to do sali umierających.
Pokój umierających?
Kiedy już masz zamiar kopnąć w kalendarz, Zabierają cię stąd, żebyś skorzystał z łóżka.
W rogu budynku, jest mały pokój...
tuż obok z kostnicy.
To takie praktyczne co oszczędza im wielu kłopotów.
Ale załóżmy, że będzie lepiej.
Widziałem wielu wchodzących w sali umierających...
ale nikt stamtąd nie wychodzi.
Siostra--
- Czy to ty dzwonisz, Paul? - Tak.
Czy coś jest nie tak?
Chyba mam krwotok. Bandaż jest przemoczony.
„Nie robię nic innego, jak tylko dzwonię i nikt nie przychodzi!
Chyba krwawię.
Siostro, przynieś czysty bandaż i okład z lodu.
- Dlaczego do mnie nie zadzwonili? - Dzwonił.
Nikt tutaj nie może chodzić, siostro.
Siostro, czy to coś poważnego?
Nic mu nie będzie. Złapaliśmy to w porę.
Co jest nie tak? Co robisz?
Musimy zmienić mu bandaż.
Gdzie mnie zabierają?
Do garderoby.
Nie? Nie! "Nie będzie"! Zostaję tutaj!
Idź idź.
- Nie pójdę do umieralni! - Chodźmy do garderoby.
Więc dlaczego on ma moje ubrania? On mnie okłamuje.
Ale wrócę! Nie mam zamiaru umrzeć!
"Wrócę"! Nie mam zamiaru umrzeć! "Wrócę"!
„Nie umrę!” Nie mam zamiaru umrzeć! "Wrócę"!
Siostro Libertyno, jak się masz?
Biedny koleś. Musieli amputować mu nogę.
Tak, już zniknęło.
On odszedł!
Cześć.
Witaj w domu, Albercie!
Jak się czujesz, synu?
Dobry. Ale odczuwam straszny ból.
Noga mnie...
hamacher, Amputowali mi nogę?
Oczywiście nie. Ile miałeś? Dwa?
Nadal je masz. Jeden dwa!
Nie udawaj głupca. Powiedz mi prawdę.
Oczywiście nie. I wyglądasz świetnie.
Patrzeć. Widzieć?
Nie będzie kaleką.
Nie chcę żyć!
Popełnię samobójstwo przy najmniejszej okazji!
- Nie będę tak żyć! - Oczywiście.
Albercie, wróciłem! Mówiłem już, że wrócę.
Spójrzcie wszyscy! Wróciłem!
To nie moje miejsce. Ja jestem tam.
Paweł, co za radość!
Hamacher, wróciłem z martwych.
Jak dziwnie. Nigdy wcześniej się to nie zdarzyło.
Regenerujmy się, abyśmy mogli wrócić do domu. Nasze problemy się skończyły.
Tak, Paweł, nasze problemy się skończyły.
Paweł!
Co jest nie tak?
Nic.
Daj mi chusteczkę.
- Mama? - Jestem tutaj, Paul.
Mama jest chora.
- Jesteś ranny? - Nie mamo. Jestem na urlopie.
Tutaj płaczę zamiast być szczęśliwym.
Anna, odłóż słoik z jeżynami.
Nadal je lubisz, prawda?
Tak mamo. Nie jadłem ich od dłuższego czasu.
To było jakbyśmy wiedzieli że przyjdziesz
- Robię placki ziemniaczane. - Nie pozwól im spłonąć.
Paweł, usiądź...
u mojego boku.
Mój Paweł.
Mój mały.
Prawie zapomniałem, mamo. Przyniosłem ci prezenty.
Spójrz, mamo. Chleb, kiełbaski i ryż.
Paul, umierasz z głodu.
– Nie powinnam mówić o tym tacie. że Paweł jest w domu?
Tak, Paul obserwuje jedzenie w piekarniku.
Nie, córko. wstanę.
Paul, jesteś teraz żołnierzem, prawda?
Ale wydaje mi się, że Cię nie znam, jakoś.
Zdejmę to.
Przyniosę ci twój garnitur. Jest w szafie, dokładnie tam, gdzie ją zostawiłeś.
Czy naprawdę tu jesteś?
Nie idziesz--
Nie masz zamiaru zniknąć, prawda?
Nie, jestem tutaj.
Twój garnitur jest gotowy.
- Pamiętam, jak na niego polowałeś. - Tak, i zabrałeś mi to.
To prawda.
Ale za liniami wiemy jak uhonorować żołnierza...
która kontynuuje walkę, pomimo krwi i śmierci.
Panowie, dla mojego syna.
Miło mi cię poznać, młody człowieku.
Jak się sprawy mają? Fatalne, co?
Ale musimy iść do przodu.
Mimo wszystko, Przynajmniej tam dają dobre jedzenie.
Naturalnie, tutaj jest gorzej. Naturalnie.
Ale dla naszych żołnierzy zawsze najlepsza. To nasze motto.
Dla naszych żołnierzy, co najlepsze.
Ale musisz je dać niezłe lanie dla tych żab!
A jeśli chcesz wrócić do domu...
Pokażę ci, co powinieneś zrobić zanim będziesz mógł wrócić do domu.
Podajcie mi rękę, panowie.
No to jest przód.
Tworzy literę „V”.
Oto San Quentin. Możesz to zobaczyć sam.
Prawie skończyłeś. Dobra?
Idź do przodu i nie przywiązuj się do tej wiecznej francuskiej wojny okopowej!
Zmiażdż Anglików! I wtedy będziesz miał spokój.
Kiedy tam jesteś, Wojna nie jest taka, jak się stąd wydaje.
Nic o tym nie wiesz.
Jasne! Znasz szczegóły...
ale to jest suma.
I nie możesz tego cenić.
Jasne, spełniasz swój obowiązek i ryzykujesz życie.
Ale w zamian za to otrzymasz wysokie odznaczenia.
Wszyscy żołnierze tej wojny Zasługują na Żelazny Krzyż.
Najpierw trzeba przejść linie wroga przez Flandrię.
-A potem pojedziemy dalej do Paryża! - Dokładny.
Nie, nie we Flandrii. Powiem ci, gdzie powinieneś zaatakować. Tutaj.
Wróg ma za dużo tam rezerwacji.
- Nalegam, żeby to było przez Flandrię! - Wiem, ale po co to robić?
Są w połowie drogi do San Quentin. Po co wracać?
Ponieważ Flandria jest płaska! Nie ma w nim gór ani przeszkód!
Jest za dużo rzek.
Opuścili swoje gospodarstwa...
Opuścili szkoły, fabryki.
Poszli odważnie, szlachetnie, zawsze do przodu...
wiedząc, że jego jedynym obowiązkiem jest teraz...
To ratuje kraj!
Jak się masz, Paweł?
Cieszę się, że pana widzę, profesorze.
Przyjeżdżasz we właściwym czasie. Po prostu we właściwym czasie!
I jako dowód na wszystko, co ci powiedziałem, Tutaj masz jednego z pierwszych.
Przede mną siedział młody mężczyzna w tych samych biurkach...
że rzuciłem wszystko za służbę w pierwszym roku wojny.
Jeden z żelaznych młodzieńców które uczyniły Niemcy niepokonanymi.
Spójrz na to! Żelazo, niezniszczalne i czysty wygląd.
Klasa żołnierza że wszyscy powinniście pozazdrościć.
Chłopie, musisz z nimi porozmawiać.
Musisz im powiedzieć, co to znaczy służyć swojemu krajowi.
- Nie, nie mogę ci nic powiedzieć. - Musisz to zrobić. Tylko kilka słów.
Po prostu powiedz im, czego im brakuje na froncie.
Powiedz im, dlaczego poszedłeś i co to dla ciebie znaczyło.
Nie mogę ci nic powiedzieć.
Jeśli pamiętasz jakiś bohaterski czyn, jakiś szczegół szlachecki...
powiedz im o tym.
Nie mogę ci powiedzieć nic, czego byś już nie wiedział.
Żyjemy w okopach. Walczymy.
Staramy się nie dać się zabić.
A czasami nas zabijają.
To wszystko.
NIE! Nie, Paweł!
Byłam tam! Wiem co to jest.
Ale nie zaszczepisz im tego.
Słyszałem, jak recytował te same rzeczy...
tworząc więcej żelaznych ludzi, bardziej bohaterskich młodych ludzi.
Nadal uważam, że to słodkie pięknie jest umrzeć za ojczyznę, prawda?
Myśleliśmy, że wiesz.
Ale pierwsze bombardowanie Nauczył nas czegoś przeciwnego.
Śmierć za ojczyznę jest brudna i bolesna.
Jeśli chodzi o umieranie za ojczyznę, Lepiej nie umierać!
Miliony umierają za swoje kraje, i po co?
Prosił, żebym ci powiedział jak bardzo są potrzebni na froncie.
Mówi ci: „Idź, umrzyj”.
Jeśli pozwolisz, łatwiej będzie to powiedzieć „umrę”, niż to zrobić.
Tchórz!
A łatwiej powiedzieć Zobaczmy jak to się dzieje.
Nie, chłopaki!
Przepraszam, ale muszę powiedzieć--
Nie ma sensu o tym rozmawiać. Nie zrozumiesz.
Ale minęło dużo czasu odkąd się zaciągnęliśmy.
Tak długo, pomyślałem, że może świat już by się tego nauczył.
Ale teraz wysyłają dzieci to nie potrwa nawet tygodnia.
Nie powinienem był przychodzić.
Na froncie jesteś martwy lub żywy, i to wszystko.
I to jest coś, czego nie da się ukryć.
Tam wiemy, że skończyliśmy, czy żywy, czy martwy.
Jesteśmy tam od trzech lat. Cztery lata!
A każdy mijający dzień to rok i każdej nocy, stulecie.
Nasze ciała są z ziemi, nasze myśli o glinie...
Śpimy i jemy ze śmiercią.
Skończyliśmy, bo nie możemy żyj tak i bądź człowiekiem w środku.
Nie powinienem był przychodzić. Wrócę jutro.
Mam jeszcze cztery dni, Ale nie mogę znieść pobytu tutaj.
Wrócę jutro.
Przepraszam.
Mamo, przeziębisz się tutaj. Idź spać.
Będziesz miał mnóstwo czasu na sen Kiedy wyjdziesz.
Musisz jutro wyjechać? Czy musisz iść?
Tak mamo. Moje zamówienia uległy zmianie.
Bardzo się boisz?
Nie mamo.
Jest coś, co chcę ci powiedzieć.
Tylko...
Uważaj na tamtejsze kobiety.
Nie są dobre.
Tam, gdzie jesteśmy, nie ma kobiet.
Bądź bardzo ostrożny z przodu.
Tak, mamo, wezmę to.
Będę się za Ciebie modlić każdego dnia.
A jeśli możesz, zrób coś, co nie jest tak niebezpieczne.
Tak mamo. Spróbuję popracować w kuchni. To będzie łatwe.
Więc zrób to. A jeśli inni coś powiedzą...
To mnie nie martwi.
Idź do łóżka i wyzdrowiej zanim wrócę.
Przygotowałam dla Ciebie dwie długie majtki nowe w plecaku.
Zapewnią ci ciepło.
Są wełniane.
Jesteś Niebem.
Dobranoc, mój synu.
Dobranoc mamo.
Mamo mamo.
Nadal myślisz, że jestem dzieckiem.
Dlaczego nie mogę płakać na twoich kolanach?
- To jest druga firma? - Tak jest.
- Czy wszyscy tu są? - Tak jest.
Mieliśmy 150 ludzi, ale to Tylko oni wrócili wczoraj.
Ale teraz przyniosą więcej, abyśmy znów mogli być 150.
Ile masz lat?
Szesnaście.
To jest bezużyteczne. Nic nie znalazłem.
Będziemy musieli zjeść trociny.
Nie ja! Zanim umrę z głodu. Przyprawia mnie to o mdłości.
Teraz będzie znowu prawdziwa wojna.
Paweł! Jak się masz, drogi Pawle?
Oto jestem.
Tę firmę ciężko znaleźć. Wydawało się, że nikt nie wie, gdzie jesteś.
Cieszę się, że nas znalazłeś.
Chyba nie za bardzo mnie to dotknie.
W trocinach było kiedyś trochę jedzenia. Teraz to tylko trociny.
I to nie jest żart. Zżera cię od środka.
Ten nie wydaje się stara druga firma.
Wszystkie zamienniki tak mają.
Nie mają wieku Nawet do noszenia plecaka.
Jedyne, co potrafią, to umrzeć.
Chyba niektórzy weteranów nadal tu jest.
Próbują coś wymyślić żeby mnie teraz zabić.
Gdzie jest Westhus?
Zranili psa posłańca. Poszedł go poszukać i...
- Czy zawieszenie broni jest prawdziwe? - Nie wydaje mi się, żeby tak było.
- Chcesz, żebyśmy dalej walczyli? - Tak mówią.
Oni są szaleni!
Nie pozostanie nikt w Niemczech już wkrótce.
Gdzie jest odstraszanie?
Tęsknił za swoją farmą. Czy pamiętasz kwiaty wiśni?
Chyba nigdy mi się to nie udało.
Któregoś wieczoru powiedział, że wraca do domu pomagać żonie w gospodarstwie.
Zamknęli go za frontem i nigdy więcej o nim nie słyszeliśmy.
Po prostu tęsknił za swoją farmą, ale oni nie widzieli tego w ten sam sposób.
Gdzie jest Kat? Czy jesteś--?
Nie Kat! Gdyby tak było, wojna już by się skończyła.
Pamiętasz, co zawsze mówił: Zostawiają to na koniec.
-A gdzie on jest? - Szukam jedzenia do przygotowania zupy.
Gdzie to jest?
- W drodze, trzy kilometry stąd. - Widzimy się później.
Kat!
Paweł!
Cześć Paul.
- Jak tam twoja strona? - Teraz mam się dobrze.
Czy miałeś szczęście?
Nie. Sztab generała Przeczesał już cały ten teren.
Usiądzmy tutaj.
Powiedz mi, Pawle, Jak byłeś w domu?
Czy dobrze się bawiłeś?
Czasami.
Co jest nie tak?
Nie jestem już tam do niczego przydatny.
Żaden z nas. Jesteśmy tu zbyt długo.
Młodzi ludzie zamyślili się że byłem tchórzem, bo im powiedziałem...
że odkryliśmy tę śmierć Jest to potężniejsze niż obowiązek wobec ojczyzny.
Starsi ludzie powiedzieli: „Śmiało, jedź dalej do Paryża”.
Mój ojciec chciał, żebym to założyła mundur noszony wszędzie.
To już nie jest mój dom.
Jedyne co mi przyszło do głowy to: – Chcę wrócić i zobaczyć się z Kat.
Jesteś jedyną rzeczą, która mi została.
Cóż, nie jestem dużo.
Tęskniłem za tobą, Paul.
Przynajmniej wiemy, co to jest. Nie ma tu żadnych kłamstw.
Kontynuować podróż do Paryża?
powinieneś zobaczyć co mają po drugiej stronie.
Jedzą biały chleb.
Mają dziesiątki samolotów dla każdego z nas.
I czołgi, które przejeżdżają po wszystkim.
Co my mamy?
Broń taka stara którzy się zastrzelili.
Nie mamy jedzenia, ani amunicji, ani oficerów.
Jedź dalej do Paryża!
Więc tak mówią.
Lepiej byłoby wrócić.
Jak okłamałem moją biedną matkę.
Powiedziałam mu, że to nie jest takie straszne, bo zawsze jest nas dużo.
Teraz, kiedy jestem z tobą, Zaczynam wierzyć, że powiedziałam mu prawdę.
Na ziemi!
To kolejna rzecz, której nam nie dał. Dalej, chodźmy!
Poczekaj minutę. Wydaje mi się, że mam coś uszkodzone.
Myślę, że nie będzie mógł kontynuować pieszo.
- Dał ci? - Chyba złamał mi goleń.
Nie jest tak źle. Trzymaj się.
Jakie mam szczęście, co?
Powodzenia! Wojna się dla ciebie skończyła.
Nie proszę pana.
Ta wojna się nie skończy dopóki naprawdę mnie nie zabiją.
Nie martw się.
Uspokoić się!
Chodź, zabiorę cię. Daj mi swoją rękę.
Nie martw się.
Bardzo dobry.
Dobry syn, będziemy musieli się rozstać.
Może uda nam się później zrobić coś razem, kiedy wojna się skończy.
Tak.
Podaj mi swój adres, a ja dam ci mój.
„Nie możesz nam dać oba tego samego dnia!
Z pewnością jeszcze się spotkamy.
Czy pamiętasz ten dzień? że przyprowadziłeś świnię do fabryki?
I tego dnia w lesie, Kiedy nauczyłeś nas unikać bomb?
A moje pierwsze bombardowanie? Jak płakałam.
Był wtedy młodym rekrutem.
Już dotarliśmy.
Bardzo dobrze, Kat.
Udało ci się oszczędzić sobie kłopotów. On jest martwy.
Nie. Po prostu zemdlał. Uderzyli go w goleń.
On jest martwy.
Chcesz wziąć jego kartę?
- Nie jesteś z nim spokrewniony, prawda? - Nie, nie jestem z nim spokrewniony.
Twoja kolej na dystrybucję. Masz jego nazwisko i numer?
Kapral Stanisław Katczinsky, 306.
KONIEC